Neredeyse çeyrek asırlık bir bekleyişin ardından, güne ne yazık ki hiç hayal etmediğimiz bir Dünya Kupası başlangıcıyla uyandık. Türkiye saati ile sabah 07.00'de ekran başına geçen milyonlar, coşkulu bir galibiyet beklerken, Avustralya’nın soğuk ve katı gerçekliğiyle sarsıldı. 24 yıl sonra gelen o devasa podyumda ilk maçtan 2-0 mağlup ayrılmak, hepimize ağır bir sabah şoku yaşattı.

Aslında maçın genelinde topun hakimi olan, oyunu rakip yarı alana yıkan taraf bizdik. İstatistikler bizi üstün gösterse de, futbol topu çizgiler arasında gezdirmek değil, skora dönüştürme sanatıdır. Türkiye, dün sabah tam anlamıyla "kısır bir dominasyon" yaşadı. Kapanan, hatlar arasındaki mesafeyi sıfıra indiren katı Avustralya savunmasını bir türlü açamadık. Biz merkezden paslarla duvarı delmeye çalıştıkça onlar daha da gömüldü; kenarları efektif kullanamayınca da faturayı ağır ödedik.

Avustralya ise aradığı kontratak fırsatlarını çok iyi değerlendirdi. 27’de Irankunda’nın golüyle geriye düştükten sonra takımda panik havası başladı. İkinci yarıda geri dönüş yolları ararken, 75’te Metcalfe’nin golü umutlarımızı tamamen tüketti ve maçı kilitledi.

Maçın ardından spor kamuoyunun hedefindeki isim ise hamleleriyle Vincenzo Montella oldu. Kapanan savunmaya karşı yaratıcı bir dokunuşa, beklenmedik bir şut tehdidine ihtiyaç olduğu çok barizdi. Hal böyleyken, kulübede skora doğrudan etki edebilecek Can Uzun gibi bir yetenek varken, genç oyuncunun oyuna dahil edilmemesi Montella adına çok ciddi bir hata olarak kayıtlara geçti. İtalyan teknik adamın yaptığı değişiklikler oyuna dinamizm katmadığı gibi, taktiksel esneklik konusundaki çaresizliğini de tartışmaya açtı.

Dünya Kupası hüsranla başladı ama turnuva maratonu ağıt yakma yeri değildir. Şimdi bu mağlubiyetten ders çıkarma ve reaksiyon gösterme zamanı. Grubun ikinci maçında Paraguay karşısında telafi için sahaya çıkacağız. Umarız Montella bu sabah yaşananlardan gerekli mesajı almış ve kulübedeki oyuncularımızı doğru şekilde sahaya yansıtacak cesareti bulmuştur.